Logo

Pedagog

 

GODZINY PRACY PEDAGOGA

W ROKU SZKOLNYM 2020/2021

Poniedziałek: 800 - 930

Wtorek: 1245 - 1415

Środa: 800 - 1030

Czwartek:  1145 - 1500

Piątek: 1245 - 1500


mgr Joanna Skrzydłowska
joanna.skrzydlowska1@wp.pl

****************************************************************************

ZABURZENIA EMOCJONALNE

( Dziecko niedostosowane społecznie)

  Niejednokrotnie zadajemy sobie pytanie, dlaczego sprawne fizycznie i intelektualnie dziecko, zachowuje się dziwnie i uciążliwie narażając się tym samym na nieunikniony gniew dorosłych, kolegów, koleżanek. Przyczyna takiego zachowania tkwi w emocjach, w zaburzonych emocjach.

Jak objawiają się zaburzenia emocjonalne u dzieci?

  Jednym z objawów są gwałtowne wybuchy złości i irytacji. W szkole mogą mieć formę ataku słownego
i fizycznego na inną osobę lub niszczenia przedmiotów. Bywają agresywne, a ich zachowania w naszej ocenie są nieadekwatne do bodźca. Jeżeli występują regularnie i bez szczególnego powodu warto się zastanowić, czy dziecko nie jest pod wpływem czynników stresujących. Dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi przeżywają częściej i intensywniej niż inne dzieci emocje złości i lęku, a także mają trudności z wyrażaniem tych uczuć w sposób właściwy. Obserwuje się u tych dzieci nadmierną aktywność lub bierność. Dzieci nadaktywne są w ciągłym ruchu, podejmują różnorodne działania dające możliwość rozładowania pobudzenia, w jakim się znajdują. Jest to uciążliwe dla otoczenia, dezorganizuje działania grupy, narażając siebie i innych na niebezpieczeństwo. Wymagają wzmożonej uwagi nauczyciela. Dzieci te szybko się zniechęcają w zabawie, w pracy, są zmienne w nastrojach przechodzącego od radosnego podniecenia do smutku i gniewu.

 

Dzieci przeżywają różne lęki:

  • Lęk przed odłączeniem się ( rozstanie z mamą, pozostanie w szkole samemu);
  • Lęk przed karą ( jego następstwem są wagary, kłamstwa);
  • Lęk przed krytyką, niepowodzeniem ( następstwem są bierność i niepodejmowanie samodzielnych działań).

Przeżywanym lękom towarzyszą często czerwienie lub bladnięcie twarzy, bóle brzucha, pocenie się, drżenie rąk.

Bierność i apatia ?

Dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi( niedostoswane społecznie )  to również dzieci określone mianem zahamowanych psychoruchowo. Są to dzieci lękowe, mające trudności w kontaktach społecznych i obniżoną aktywnością. Dziecko ciche nie przeszkadzające
w prowadzeniu zajęć, nie broi, zachowuje się tak jakby go nie było. Apatyczni uczniowie często są odrzucani przez resztę klasy jako „inni” często dorastają w osamotnieniu. Bierność powoduje że, dziecko samo w sobie ogranicza możliwości rozwoju. Nie nabywa nowych umiejętności, sprawności.

Dzieci zahamowane możemy podzielić na cztery grupy:

  • Dzieci zmotywowane napięte - charakteryzują się ogromną skrupulatnością, przesadną starannością, mocno przezywają sytuację gdy nie mogą wykonać zadania.
  • Podporządkowane , uległe – są to dzieci wyciszone, małomówne, posłuszne oceniane jako koleżeńskie i uczynne. W kontakcie z dorosłymi są lękliwe i nieśmiałe.
  • Dzieci z obniżoną samooceną- zrezygnowane, - są to dzieci bierne zarówno w domu jaki w szkole, mają poczucie małej wartości, są niepewne swoich możliwości i umiejętności są apatyczne.
  • Dzieci nadwrażliwe – asteniczne, - są to dzieci skryte nie ujawniają swoich uczuć, bawią się samotnie , męczy je hałas i ruchliwość rówieśników.

 

Znaczną część dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi stanowią dzieci z zaburzeniami nerwicowymi.

Nerwice mają genezę środowiskową. Powstają jako reakcja na trudne sytuacje. Podstawowym objawem nerwicy jest długotrwały lęk.

Rodzaje nerwic u dzieci:

  • Reakcje narządowo - wegetatywno – somatyczne ( lęki nocne, moczenie mimowolne, zaburzenie łaknienia, nawykowe wymioty, wzmożone łaknienie)
  • Nerwice z przewagą zaburzeń ruchowych: ( tiki, stereotypie ruchowe);
  • Zaburzenia mowy ( jąkanie).

Najważniejsze ze strony dorosłych jest:

  • Wykazanie szczerego zainteresowania dzieckiem i przeżywanych przez niego emocji, nazywamy je, gdyż w ten sposób dziecko uczy się nazywać emocje ( widzę , że coś Cię zawstydziło, zdenerwowało, że to jest dla Ciebie trudne, zauważyłam , że nie masz ochoty…, itp.);
  • Pokazanie dziecku jak można poradzić sobie z uczuciami trudnymi ( jeżeli coś Cię złości może mi to powiedzieć, narysuj co Cię złości , potargaj kartkę na małe kawałki, idź do toalety i pokrzycz, itp.);
  • Kiedy dziecko jest agresywne i atakuje inne dzieci, należy je oddzielić od innych dzieci i uspokoić, porozmawiać o tym co czuje i jak można poradzić sobie następnym razem;
  • Nigdy nie moralizujemy, nie obwiniamy, nie porównujemy do innych ;
  • Nie zawstydzamy dziecka, tłumacząc przed innymi jego zachowanie;
  • Nie wymagajmy od dziecka panowania nad swoimi emocjami, powiedzmy, że rozumiemy jego emocje i znajdziemy dobre rozwiązanie.
  • POKAŻMY DZIECKU JAK WAŻNE JEST KONTROLOWANIE EMOCJI – BARDZO WAŻNY JEST NASZ WŁASNY PRZYKŁAD.
  • Uczmy dziecko dobrego myślenia o sobie, pokazujmy, co w nim dobre, jakie ma talenty.

DRODZY PAŃSTWO

   To my - rodzice, nauczyciele, terapeuci budujemy w dużej mierze obraz naszego dziecka, obraz z którym pójdzie kiedyś w życie dorosłe i będzie musiało sobie poradzić. Powinniśmy jak najczęściej rozmawiać z dzieckiem w sposób aktywny , czyli słuchając co ma nam do powiedzenia. Starajmy się wychodzić naprzeciw potrzebom i pragnieniom dziecka. W ten sposób okażemy dziecku szacunek i pokażemy, że jest dla nas ważne.

Bibliografia:
Święcicka M., „Dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi”. Warszawa 1996 , CMPPP.

Kozłowska A., „Jak pomagać dziecku z zaburzeniami życia uczuciowego”. Warszawa 1996, Żak Wydawnictwo Akademickie.

Grochulska – Stec., „Reedukacja Dzieci agresywnych”. Warszawa 1982, Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne

 

******************************************************************************************************************

CYBERPRZEMOC

  Cyberprzemoc definiuje się jako przemoc z użyciem technologii informacyjnych i komunikacyjnych, czyli Internetu oraz telefonów komórkowych. Wyniki badań pokazują, że przemocy w sieci doświadcza ponad połowa dzieci w Polsce.  Ten problem może dotyczyć i Twojego dziecka.

Podstawowe formy tego zjawiska to:

  • nękanie,
  • straszenie,
  • szantażowanie z użyciem sieci,
  • publikowanie lub rozsyłanie ośmieszających, kompromitujących informacji, zdjęć, filmów z użyciem sieci
  • podszywanie się w sieci pod kogoś wbrew jego woli;
  • rejestrowanie niechcianych zdjęć lub filmów telefonem komórkowym;
  • wysyłanie wulgarnych SMSów;
  • włamanie na konta pocztowe, społecznościowe;

Do działań określanych mianem cyberprzemocy wykorzystywane są głównie:

  • poczta elektroniczna,
  • czaty,
  • komunikatory,
  • strony internetowe,
  • blogi,
  • serwisy społecznościowe,
  • grupy dyskusyjne,
  • serwisy SMS i MMS.

  Zjawisko cyberprzemocy charakteryzuje wysoki poziom anonimowości sprawcy. Szczególnie niebezpieczna jest szybkość rozpowszechniania się materiałów w sieci oraz ich duża dostępność. Osoby stosujące cyberprzemoc przejawiają nie tylko wysoki poziom agresji ale także stosunkowo niski poziom kontroli społecznej tego typu zachowań. Krzywdzące informacje potrafią bardzo szybko rozprzestrzenić się w Internecie, a ich usunięcie jest bardzo trudne. Dodatkowo osoba dotknięta atakiem cyberprzemocy, jest napiętnowana bez względu na porę dnia i nocy.

Co może zrobić rodzic aby pomóc dziecku poradzić sobie z cyberprzemocą?

Najlepiej porozmawiać z dzieckiem i przestrzec aby:

  • dbało o prywatność własnych danych osobowych;
  • zapewniło swoim profilom w sieci status prywatny;
  • chroniło swoje hasła i loginy;
  • nie zamieszczało w sieci swoich zdjęć i filmów;
  • nie wymieniało się z kolegami telefonami komórkowymi;
  • nie odpowiadało na zaczepki w sieci;
  • natychmiast domagało się skasowania filmów i zdjęć nagranych wbrew naszej woli oraz poinformowało o fakcie dorosłych;
  • jeśli czuje, że jego prywatność została naruszana szukało pomocy u kogoś dorosłego – rodziców, nauczyciela, pedagoga, psychologa;
  • zachowało dowody przemocy – zrzut ekranu pozwoli na ukaranie sprawcy;
  • szukało pomocy np. w Helpline.org.pl;
  • pod żadnym pozorem nie umieszczało w Internecie materiałów (filmów, tekstów, zdjęć), które mogą komuś sprawić przykrość;
  • zawsze zapytało zanim zrobi zdjęcie lub nakręci film z udziałem innych;
  • nigdy nie rozsyłało zdjęć, filmów, które mogą kogoś skrzywdzić lub ośmieszyć.

Cyberprzemoc a prawo:

  Naruszenie dóbr osobistych, a w szczególności nazwiska lub pseudonimu i wizerunku, rozpowszechnianie czyjegoś zdjęcia lub filmu z czyimś udziałem w Internecie lub danych bez zgody właściciela.

Kodeks cywilny

Art. 23. Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.

Art. 24. § 1. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba, że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie.

Zniewaga/zniesławienie

 Rozpowszechnianie czyjegoś zdjęcia lub filmu z czyimś udziałem w Internecie bez zgody właściciela wizerunku w celu ośmieszenia/poniżenia/znieważenia.

Tworzenie kompromitujących i ośmieszających stron internetowych, blogów, fałszywych kont i profili na serwisach społecznościowych.

Rozsyłanie drogą e-mailową lub przy pomocy telefonu komórkowego różnego rodzaju kompromitujących materiałów, w tym o charakterze seksualnym.

Kodeks karny

Art. 212. § 1. Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie, karze ograniczenia albo pozbawienia wolności do roku. § 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. § 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Art. 216. § 1. Kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności. § 2. Kto znieważa inną osobę za pomocą środków masowego komunikowania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. § 5. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Włamania

  Włamania na: • konto e-mailowe, • profil w serwisie społecznościowym, • na blog • inne miejsce strzeżone hasłem lub innym zabezpieczeniem w celu uzyskania jakichś informacji bądź wprowadzanie zmian.

Kodeks karny

Art. 267. § 1. Kto bez uprawnienia uzyskuje informację dla niego nie przeznaczoną, otwierając zamknięte pismo, podłączając się do przewodu służącego do przekazywania informacji lub przełamując elektroniczne, magnetyczne albo inne szczególne jej zabezpieczenie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. § 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1-3 następuje na wniosek pokrzywdzonego.  Art. 268a. § 1. Kto, nie będąc do tego uprawnionym, niszczy, uszkadza, usuwa, zmienia lub utrudnia dostęp do danych informatycznych albo w istotnym stopniu zakłóca lub uniemożliwia automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie takich danych, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. § 3. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Groźby

  Umieszczenie gróźb wobec kogoś w Internecie np. na stronie internetowej, na blogu • przesyłanie gróźb drogą e-mailową lub za pomocą innych narzędzi dostępnych w Internecie, takich jak czat, komunikatory, forum • grożenie innej osobie przy użyciu Internetu lub telefonu komórkowego stosując słowo, pismo, gest lub inne zachowanie oddziaływujące na psychikę odbiorcy.

 

Kodeks karny

Art. 190. § 1. Kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. § 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Art. 191. § 1. Kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Kodeks karny

Art. 191a. § 1. Kto utrwala wizerunek nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej, używając w tym celu wobec niej przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu, albo wizerunek nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej bez jej zgody rozpowszechnia, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.  § 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Nękanie/Stalking

  Bardzo częste wysyłanie komuś za pośrednictwem Internetu lub przy użyciu telefonu komórkowego niechcianych i uprzykrzających zwłaszcza, gdy dokonuje się tego korzystając z różnych form komunikacji naraz, pomimo wyraźnej niezgody odbiorcy. • obrazów, • linków, • informacji np. za pomocą komunikatorów i czatów, • komentarzy pod zdjęciami czy wypowiedziami danej osoby.

Kodeks wykroczeń

Art. 107. Kto w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób złośliwie niepokoi, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1.500 zł albo karze nagany.

Wulgaryzmy

  Nagminne używanie w Internecie nieprzyzwoitych słów w miejscach komunikacji wielu osób (np. czat, forum). • umieszczanie w Internecie w miejscu powszechnie dostępnym (np. fotoblogi, profile portali społecznościowych, strony internetowe i inne miejsca niestrzeżone hasłem) zdjęć i obrazów o treści nieprzyzwoitej, czy obscenicznej.

Kodeks wykroczeń

Art. 141. Kto w miejscu publicznym umieszcza nieprzyzwoite ogłoszenie, napis lub rysunek albo używa słów nieprzyzwoitych, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1.500 zł albo karze nagany.

Szkodliwe treści

   grooming • zawierające przemoc, pornografię, wulgaryzmy • propagujące rasizm i ksenofobię • nawołujące do popełnienia przestępstwa • promujące faszystowski lub inny totalitarny ustrój państwa • zachęcające do prostytucji, używania narkotyków czy hazardu • zawierające elementy psychomanipulacji (np. namawiające do przystąpienia do sekty)

Kodeks karny

Art. 200a.§ 1. Kto w celu popełnienia przestępstwa określonego w art. 197 § 3 pkt 2 lub art. 200, jak również produkowania lub utrwalania treści pornograficznych, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej nawiązuje kontakt z małoletnim poniżej lat 15, zmierzając, za pomocą wprowadzenia go w błąd, wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania sytuacji albo przy użyciu groźby bezprawnej, do spotkania z nim, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Cyberprzemoc a nieletni sprawcy i ofiary

  W przypadku cyberprzemocy w stosunku do dzieci, czyli osób poniżej 18 r. ż., wszystkie działania prawne realizują rodzice lub opiekunowie prawni. Nie jest możliwe dochodzenie odpowiedzialności prawnej dziecka pokrzywdzonego cyberprzemocą bez współpracy z rodzicami. Niezależnie od formy cyberprzemocy, jeżeli podejrzewamy, że sprawcą cyberprzemocy jest osoba poniżej 17 r. ż, wszelkie działania w sprawie realizuje Sąd Rodzinny i Nieletnich, właściwy ze względu na miejsce pobytu ewentualnego sprawcy cyberprzemocy, tam więc należy złożyć informację o doświadczanej przez dziecko cyberprzemocy. Jeżeli zgłosimy przestępstwo a policja i prokuratura rozpoczną postępowanie dziecko jako pokrzywdzony jest jednocześnie świadkiem przestępstwa i będzie zaangażowane w toczącą się procedurę oraz będzie przesłuchiwane.

 

Pamiętajmy!!!

  Należy także pamiętać, że nie ma anonimowości w sieci a treści tam prezentowane bywają nie tylko użyteczne, ale także niebezpieczne szczególnie dla młodych ludzi. Systemy informatyczne codziennie śledzą naszą aktywność podczas zakupów – rodzaju, miejsca i czasu, odwiedzanych stron internetowych i wyszukiwanych treści, dlatego to co robimy jest rejestrowane i przetwarza.

Uczniu !!!!

Obejrzyj , przemyśl , wyciągnij wnioski

 

******************************************************************************************************************

Jak mówić dzieciom o swojej miłości

  Każde dziecko chce usłyszeć od rodziców, że jest chciane i kochane, a świat bez nniego byłby smutny i szary. Nie bójmy się mówić o swojej miłości.




Oto słowa, które dodają dzieciom skrzydeł – warto je często powtarzać:

  • Kocham Cię.
  • Bardzo lubię spędzać z Tobą czas.
  • Zależy mi na tym, żebyś był szczęśliwy.
  • Dobrze, że jesteś na świecie.
  • Fajnie, że się urodziłeś.
  • Jestem szczęśliwa, że mam Ciebie.
  • Jesteś dla mnie bardzo ważnym człowiekiem.
  • Jestem z Ciebie dumna.
  • Możesz być z siebie dumny.
  • Dobrze, że mogę na Ciebie liczyć.
  • Wierzę, że dasz sobie radę.
  • Podziwiam Cię.
  • Ufam Ci.
  • Dziękuję Ci.
  • Przepraszam Cię.

*********************************************************************************************

 

„Dziecko zamknięte w sobie”

  Twoje dziecko jest zamknięte w sobie? Mało mówi, woli bawić się samo niż z rówieśnikami, unika występów publicznych, rzadko opowiada o tym co przeżywa? Zachowanie dziecka niepokoi cię, bo odbiega od zachowania innych dzieci?

  Od czego zacząć. Zacznij od odpowiedzenia sobie na pytanie, czy twoje dziecko zawsze było trochę małomówne i wycofane, czy jest takie od jakiegoś czasu. Jeśli wyciszenie dziecka, wycofywanie się i brak aktywności nasiliły się ostatnio, spróbuj znaleźć przyczynę tych zmian. Dzieci zamykają się w sobie na skutek czegoś, co dzieje się w ich otoczeniu, co nie koniecznie dotyczy ich samych. Zastanów się, czy twoje dziecko nie straciło kogoś bliskiego, czy w rodzinie nie zdarzyło się jakieś nieszczęście, czy twoja relacja z partnerką nie uległa jakiejś zmianie. Może w domu panuje niepokój i napięcie, bo ktoś zachorował, stracił pracę, żyje w ciągłym stresie itp. Dzieci bezbłędnie wyczuwają takie zmiany. Nie potrafią ich zdefiniować, ani nazwać tego co czują, dlatego zamykają się w sobie lub przeciwnie, robią się agresywne i nadpobudliwe. Często dzieje się tak, że dzieci obwiniają siebie o negatywne zmiany w życiu rodziny. Biorą na siebie to, czego nie ogarniają i nie rozumieją. Jeśli w twoim domu lub dalszej rodzinie zdarzyło się coś, co mogło wpłynąć na zachowanie dziecka, spróbuj porozmawiać z nim na ten temat. Jeśli się nie da, pokaż dziecku jak rozmawiasz o tym z partnerką. Najgorsze co można zrobić, to udawać przed dzieckiem, że nic się nie dzieje, gdy dzieje się dużo i źle. Oczywiście, nie chodzi o to, by wtajemniczać malucha w sprawy dorosłych, ale by rozumiał co dzieje się w domu. Kilkulatkowi spokojnie można powiedzieć, że jest nam smutno, bo nie mamy pracy, będziemy mieć mniej pieniędzy i nie będziemy mogli kupować tylu rzeczy co do tej pory. Można mu wytłumaczyć, że mama płacze bo zmarła babcia i wszystkim jest z tego powodu bardzo smutno. Dziecko w ten sposób uczy się wyrażać negatywne uczucia i rozładowywać napięcie.

  Przyczyna poza domem. Na nagłe zamknięcie się w sobie twojego dziecka, może mieć wpływ coś, co stało się na podwórku, w przedszkolu lub w szkole. Pytania w stylu „co tam w szkole” lub „ jak było w przedszkolu” na niewiele się przydadzą. Lepiej powiedzieć „mam wrażenie, że jesteś smutny, czy mam rację”, „jak myślisz, czemu się smucisz”. Takie pytania pomagają dzieciom skoncentrować się na własnych uczuciach i na tym, co je wywołuje. Oczywiście, problem nie zamknie się w jednej rozmowie. To kwestia czasu, czujności, uwagi i obserwacji dziecka. Najważniejsze jest to, by wytworzyć atmosferę, w której dziecko nie będzie się bało mówić o wszystkim. Może w przedszkolu nie czuje się zbyt pewnie, może odkryło właśnie, że w czymś nie jest doskonałe, może dokucza mu ktoś w klasie, może nie umie porozumieć się z osobą z ławki – przyczyn może być wiele, mogą być błahe i poważne.

  Temperament. Stopień otwartości na świat i ludzi, zależy w dużej mierze od cech wrodzonych, czyli tak zwanego temperamentu. Być może twoje dziecko jest nieśmiałe, bojaźliwe i wycofane z natury. W takim wypadku trzeba je wspierać i zachęcać do kontaktów z ludźmi, aktywności i poznawania świata. Zachęcać, ale nie zmuszać i nie krytykować za ich brak. Nieśmiałemu dziecku najbardziej pomożesz chwaląc je za wszelkie osiągnięcia i stale podkreślając jego atuty, dobre strony i zalety. Nie licz na to, że twój nieśmiały maluch, stanie się duszą towarzystwa i przebojową osobą z twardymi łokciami. Najważniejsze jest to, by wrodzona nieśmiałość nie pogarszała jakości jego życia i nie uniemożliwiała mu wykorzystywania własnych możliwości. Może nie będzie liderem pociągającym za sobą innych ludzi. Zamiast tego, może być świetnym programistą, projektantem lub spełnić się w innym zawodzie wymagającym samodzielnej pracy w ciszy i skupieniu. Nie zmieniaj dziecka na siłę, pomóż mu przejść przez życie z tymi cechami, które ma, pokazując jednocześnie, że warto małymi krokami pokonywać nieśmiałość.

  Życie z uczuciami. Wszyscy doskonale wiemy, że nie ma życia bez uczuć. Niby to wiemy, a jednak mówienie o uczuciach przychodzi nam z dużym trudem. Dlaczego? Bo w odpowiednim czasie nie nauczono nas wyrażania tego co czujemy. Zamknięcie się w sobie może być objawem nie radzenia sobie z uczuciami. Dziecko uczy się wyrażania uczuć słysząc jak dorośli je wyrażają. I nie chodzi tu o wyznania miłosne, choć i te są ważne. Chodzi o codzienne nazywanie uczuć, jakie wywołują w nas różne sytuacje. Rozmawiając ze sobą, mówimy głównie o faktach, a tłumimy uczucia. Robimy tak, bo wydaje nam się, że są nieistotne. Tymczasem to one kierują naszym zachowaniem. Nie ma nic złego w tym, że przychodząc z pracy mówisz: jestem poirytowany bo... jestem zły bo... jestem zniechęcony bo... jestem rozbity bo... Twój maluch słuchając ciebie uczy się jak nazywać poszczególne uczucia. Rozmowy o tym co czują i jak czują się dorośli są wzorcami dla dzieci. Dzięki nim, rozumieją one że okazywanie różnych uczuć nie jest złe, że o uczuciach można rozmawiać i że pomaga to w przeżywaniu ich. Nie mając takich wzorców, dziecko przestanie mówić także o faktach, które wywołują niemiłe uczucia. Dojdzie do wniosku, że bezpieczniej i lepiej jest zapomnieć o jednych i drugich. Wypieranie uczuć prowadzi do ich odreagowywania. Dzieci złoszczą się, płaczą, bywają agresywne i nie panują nad sobą, ale nie potrafią powiedzieć dlaczego tak jest. Jeśli chcesz, by twoje dziecko otwarcie wyrażało swoje uczucia, zacznij robić to sam. Niech uczucia staną się tematem rozmów prowadzonych w domu, na równi z faktami, które je wywołują.

 

**************************************************************************************************************

Zajęcia socjoterapeutyczne dla dzieci

 

  Socjoterapia to zajęcia,  które mogą przynieść dzieciom wiele korzyści. Uczą postaw i zachowań prospołecznych, pomagają w radzeniu sobie z emocjami, budują wiarę w siebie. Socjoterapia polecana jest dla tych dzieci, które mają trudności w relacjach z rówieśnikami: są samotne i wycofane, zachowują się agresywnie lub nie potrafią kontrolować trudnych emocji.

Zajęcia socjoterapeutyczne – na czym polegają?

  Zajęcia socjoterapeutyczne to jedna z form pomocy psychologicznej. Łączą w sobie elementy psychoterapii, psychoedukacji i, jeśli są to zajęcia dla dzieci, różnego rodzaju zabaw. Socjoterapia to zajęcia grupowe. Odbywają się one w grupach od kilku do kilkunastu dzieci w podobnym wieku i zazwyczaj kilka pierwszych zajęć poświęcanych jest na poznanie się i zintegrowanie uczestników.

Zajęcia dla dzieci prowadzone są na ogół przez socjoterapeutów, psychologów i pedagogów. Zazwyczaj odbywają się raz w tygodniu i trwają ok. godzinę. Można je znaleźć w ofercie szkół i przedszkoli, w poradniach psychologiczno – pedagogicznych, poradniach zdrowia psychicznego, parafialnych i przykościelnych poradniach rodzinnych, świetlicach środowiskowych, a także w wielu niepublicznych i prywatnych placówkach: poradniach, fundacjach i innych.

Zajęcia socjoterapeutyczne mają kilka zadań. Można do nich zaliczyć:

  • umożliwianie dzieciom zdobywania wiedzy o nich samych,
  • umożliwianie dzieciom zdobywania wiedzy o otoczeniu społecznym i obowiązujących w nim zasadach,
  • uczenie dzieci postaw i zachowań prospołecznych,
  • korygowanie zachowań i postaw niepożądanych,
  • nauka współpracy w parach i w grupie,
  • rozwijanie poczucia przynależności.

W zależności od sposobu prowadzenia zajęć socjoterapeutycznych, różnie kładzie się nacisk na poszczególne zadania. Generalnie można powiedzieć, że założeniem tego typu zajęć jest pomoc dzieciom w rozwijaniu samoświadomości (w tym np. znajomości swoich mocnych i słabych stron, rozpoznawaniu emocji, itd.), pomoc w poznawaniu i praktycznej nauce zasad obowiązujących w relacjach międzyludzkich oraz nauka postaw i zachowań prospołecznych (np. okazywania pozytywnego stosunku do innych, asertywności, radzenia sobie ze stresem i złością).

Zajęcia socjoterapeutyczne prowadzone są w różnych formach, np. w formie zabaw ogólnogrupowych, zadań i ćwiczeń w parach, dyskusji i wymiany doświadczeń lub odgrywania i omawiania scenek (psychodrama).

Zajęcia socjoterapeutyczne – kiedy warto zapisać dziecko?

Socjoterapia to dobry pomysł na pomoc i wsparcie dla tych dzieci, które mają trudności w kontaktach z innymi ludźmi. Spośród wielu można wyróżnić trzy główne grupy trudności, z jakimi mierzą się dzieci w relacjach społecznych:

  • zachowania agresywne,
  • trudności z kontrolowaniem impulsów/emocji,
  • zahamowania, lęk, nieśmiałość.

Z zajęć socjoterapeutycznych skorzystają dzieci, które na sytuacje trudne (np. konfliktowe lub stresujące) reagują agresją. Agresja może pojawiać się także w innych sytuacjach, np. kiedy dzieci chcą zwrócić na siebie uwagę, kiedy próbują wejść w kontakt z innym dzieckiem i nie znają lepszych sposobów albo kiedy próbują bronić swoich praw.

Na socjoterapię można zapisać również te dzieci, które mają trudności z kontrolowaniem impulsów i/lub emocji. Jeśli dziecko nie potrafi cierpliwie czekać na swoją kolej, podejmuje nieprzemyślane, impulsywne decyzje, wpada w złość, gdy coś nie idzie po jego myśli, a ponadto nie potrafi radzić sobie ze złością i wyraża ją w nieaprobowany społecznie sposób, zajęcia grupowe mogą pomóc mu sobie z tym poradzić.

Na zajęcia socjoterapeutyczne mogą chodzić również dzieci, które w sytuacjach społecznych blokują się: nie potrafią nawiązywać i podtrzymywać rozmów lub bliskich znajomości z rówieśnikami, są samotne, nie potrafią podejść i przyłączyć się do zabawy (odczuwają lęk lub wstyd na myśl o tym), mają trudności z odzywaniem się na forum klasy lub innej grupy (np. nie zgłaszają się do odpowiedzi) i nie umieją pokazać się z dobrej strony (np. nie potrafią pokazać innym, co jest ich pasją i w czym są dobre).

Z tego typu trudnościami często łączy się niestabilna samoocena i brak wiary w siebie. Dzieci nie mają świadomości swoich zalet i mocnych stron, w sytuacjach społecznych są niepewne siebie, a gdy stają przed trudnym zadaniem, odczuwają silny stres i obawiają się porażki. Te trudności również mogą zostać wyciszone dzięki uczestnictwu w zajęciach socjoterapeutycznych.

Socjoterapia – korzyści dla dzieci

Uczestnicy mogą odnieść wiele korzyści z zajęć socjoterapeutycznych. Przykładowo, dzieci uczą się, jak inaczej i lepiej można sobie radzić w sytuacjach konfliktowych oraz jak wypowiadać swoje zdanie bez obrażania innych osób. Dowiadują się też, jak można bronić swoich praw bez agresji i jakie są społecznie aprobowane sposoby wyrażania trudnych uczuć, takich jak złość/wściekłość. Wiele ćwiczeń na zajęciach socjoterapeutycznych opartych jest na konstruktywnej informacji zwrotnej – dzięki temu dzieci mogą dowiadywać się od innych dzieci, które ich zachowania są do przyjęcia, a które nie i z jakiego powodu. Zajęcia spełniają więc funkcję korygującą niepożądane zachowania. Z kolei dzieci, które nie wierzą w siebie, dzięki informacjom zwrotnym od innych mają szansę usłyszeć i uświadomić sobie, że są w porządku takie, jakie są. Równie ważne, szczególnie dla dzieci samotnych i z różnych powodów odrzucanych przez rówieśników, jest poczucie przynależności, jakie daje grupa socjoterapeutyczna - poczucie, że są integralną i w pełni akceptowaną częścią społeczności, którą jest grupa spotykająca się na zajęciach.

Na zajęciach socjoterapeutycznych dzieci zdobywają wiedzę o samych sobie, dzięki czemu łatwiej im się odnaleźć w swoich uczuciach, ale też w swoim otoczeniu. Stają się świadome swoich mocnych i słabych stron oraz swoich preferencji i potrzeb, dzięki czemu łatwiej im jest podejmować decyzje, dokonywać świadomych ocen i wyborów.

Socjoterapia może stać się źródłem nieocenionych korzyści dla dziecka, które ma trudności w kontaktach społecznych. Zapisując dziecko na zajęcia socjoterapeutyczne należy jednak zadbać o to, by regularnie chodziło ono na spotkania. Integrowanie się grupy, nabywanie nowych umiejętności oraz wyciszanie niepożądanych reakcji i zachowań to procesy, które wymagają czasu i regularnych ćwiczeń, by mogły zaistnieć.

 

Opracowanie : Joanna Skrzydłowska

 

******************************************************************************************************************

SZUKANIE POMOCY
JEST OZNAKĄ SIŁY A NIE SŁABOŚCI!

 

Uczniu, zwróć się do pedagoga szkolnego, gdy:            

• czujesz, że nikt Cię nie rozumie, jesteś samotny;

• masz problemy w kontaktach z rówieśnikami;

• nie potrafisz porozumieć się z nauczycielem;

• masz problemy rodzinne;

• chcesz podzielić się swoją radością, sukcesem;

• chciałbyś pomóc innym, nie wiesz w jaki sposób;

• masz ciekawe pomysły, którymi chcesz się podzielić;

 

Przyjdź także z każdą sprawa, z którą sam nie potrafisz sobie poradzić.  

 

Rodzicu zwróć się do pedagoga, gdy:</

Dyrektor zaprasza

mgr inż. Janina Wyszkowska

 

Publiczna Szkoła Podstawowa
im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego
ul.Szkolna 4 
26 - 420 Nowe Miasto nad Pilicą
tel./fax: 48 67 41 221
tel: 48 67 40 002 
e-mail:

specjw@box43.pl

 

Zobacz również

wersja językowa

Kalendarz

marzec 2021
Pn
Wt
Śr
Cz
Pt
So
Ni
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Zegar

  • :
  • :
Akceptuję

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.