Logo

Pedagog

 

GODZINY PRACY PEDAGOGA

W ROKU SZKOLNYM 2020/2021

Poniedziałek: 800 - 930

Wtorek: 1245 - 1415

Środa: 800 - 1030

Czwartek:  1145 - 1500

Piątek: 1245 - 1500


mgr Joanna Skrzydłowska
joanna.skrzydlowska1@wp.pl

****************************************************************************

 

 

 

 

Dyslektyk w domu
 PORADY  DLA RODZICÓW

 

 

   Obecnie panuje błędne przekonanie, że dysleksja u uczniów jest jednoznaczna z ich lenistwem. Wynika to z tego, że wiele osób wciąż nie wie, czym jest dysleksja, jak się objawia oraz jak postępować z dziećmi dyslektycznymi. Szacuje się, że dysleksja dotyka 10 %-15 % uczniów, co oznacza, że niemal w każdej klasie był, jest lub będzie jakiś dyslektyk. Dlatego też problem dysleksji nie powinien być bagatelizowany przez rodziców, nauczycieli i samych uczniów.

Co to jest dysleksja?

   Dysleksja rozwojowa jest to zespół zaburzeń występujących w procesie uczenia się, czytania i pisania u dzieci o prawidłowym rozwoju umysłowym. U podstaw rozwoju dysleksji leży nieprawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego (zaburzenia pracy lewej półkuli mózgowej odpowiedzialnej m.in. za czytanie, pisanie, logikę i racjonalne myślenie), a także wpływ uwarunkowania genetycznego (dysleksja może być dziedziczne), dlatego występuje ona niezależnie od stosowanych metod nauczania, inteligencji ucznia czy otoczenia społeczno – kulturowego. Warto zaznaczyć, że dysleksja rozwija się już w okresie prenatalnym, np. z powodu nadużywania  używek, leków, stresu i złego odżywiania w czasie ciąży lub na skutek komplikacji przy porodzie naturalnym.

Typy dysleksji.

Dla określenia specyficznych trudności w uczeniu się czytania i pisania najczęściej stosuje się termin

Wyróżnia się kilka rodzajów tych trudności:

  • dysleksja rozwojowa,
  • dysleksja– trudności w czytaniu,
  • dysortografia – trudności w opanowaniu poprawnej pisowni (w tym błędy ortograficzne),
  • dysgrafia – tzw. „brzydkie”, niestaranne pismo,
  • dyskalkulia– trudności w liczeniu,
  • dysfonia – ciche, niewyraźne mówienie.

Należy pamiętać o tym, że w/w typy dysleksji rozwojowej występują w różnym nasileniu od łagodnego do ciężkiego typu. Dziecko może mieć wszystkie typy jednocześnie bądź tylko niektóre. Badania wskazują, że  chłopcy mają cięższy typ dysleksji w porównaniu z dziewczynkami. Bez wątpienia dzieci z nieprawidłowej ciąży, porodu, nieharmonijnie rozwijające się to dzieci „ryzyka dysleksji”. Im wcześniej zostaną zdiagnozowane i objęte specjalną opieką, tym łatwiej będzie zapobiec ich trudnościom szkolnym.

Objawy – czyli co powinno zaniepokoić rodzica lub nauczyciela.

   Rozpoznanie i diagnoza dysleksji możliwe są dopiero u starszych dzieci, u których rozwija się w pełni umiejętność czytania i pisania. Jednakże w okresie niemowlęcym, przedszkolnym i wczesnoszkolnym można zaobserwować pierwsze symptomy, które powinny zaniepokoić rodziców.

Są to:

  • opóźniony i słaby rozwój mowy: trudności z wypowiedzeniem złożonych wyrazów, zapamiętywaniem nazw, piosenek, wierszyków, budowaniem wypowiedzi; trudności
    z podzieleniem wyrazu na głoski i sylaby,
  • opóźniony rozwój ruchowy i mała sprawność ruchowa: niewłaściwa koordynacja ruchów podczas czynności samoobsługowych, np. sznurowanie butów,
  • niechęć do rysowania, układanek, zabaw ruchowych, trudności z odtwarzaniem wzorów graficznych i szlaczków,
  • oburęczność: mylenie prawej i lewej ręki, trudności z używaniem określeń prawo-lewo, nad-pod, itp.,
  • pierwsze trudności w nauce czytania.
     

U starszych dzieci w wieku szkolnym objawy dysleksji są już bardziej jednoznaczne
 i wyrażają się konkretnymi trudnościami w nauce, np.:

1.Trudności w pisaniu:

  • brzydkie pismo, niezdarny rysunek,
  • trudności w przepisywaniu i pisaniu ze słuchu,
  • liczne błędy ortograficzne i interpunkcyjne,
  • wolne tempo pisania,
  • trudności w analizie wyrazowej: mylenie liter podobnych pod względem kształtu (np. p-b,m-n), mylenie liter odpowiadających głoskom podobnym słuchowo (np. t-d, s-z), trudności ze zmiękczeniami (np. myślenie si-ś, zi-ź), opuszczanie, dodawanie, przestawianie liter.

2. Trudności w czytaniu:

  • wolne tempo, niechęć do czytania, zwłaszcza głośnego,
  • błędy w czytaniu (zamiana, opuszczanie liter w wyrazach i całych wyrazów, zgadywanie),
  • opuszczanie wiersza tekstu, odczytywanie go ponownie,
  • trudności w dzieleniu wyrazów na sylaby,
  • czytanie płynne, bezbłędne jednak, bez zrozumienia treści.

3. Trudności w nauce innych przedmiotów:

  • plastyka: trudności w rysowaniu, rozplanowaniu rysunku, zbyt silny lub słaby nacisk ołówka,
  • języki obce: trudności w nauce tych języków obcych, które cechuje rozbieżność między wymową a pisownią wyrazów, np. j. angielski, j. francuski,
  • matematyka: trudności w nauce geometrii, zapamiętaniu tabliczki mnożenia, szeregów cyfrowych, trudności w liczeniu,
  • geografia: utrudnione czytanie mapy,
  • wychowanie fizyczne: słaba orientacja w schemacie ciała i przestrzeni, błędne rozumienie instrukcji ćwiczeń, obniżona sprawność ruchowa.

Wszystkich dyslektyków cechuje nierównomierna koncentracja uwagi, trudności
w zapamiętywaniu, wolne tempo pracy i napięcie emocjonalne, np. nerwice, stany lękowe i niska samoocena.

Pomoc i wsparcie dla ucznia dyslektycznego.

   W pracy z uczniem dyslektycznym należy przede wszystkim zrozumieć fakt, iż dysleksja nie jest chorobą, nie można więc jej wyleczyć ani z niej wyrosnąć. Wczesne zdiagnozowanie dziecka z dysleksją rozwojową umożliwia skuteczną pomoc uczniowi poprzez wszechstronną stymulację jego rozwoju intelektualnego. Jednak najważniejszym warunkiem pomyślnego rozwoju dziecka dyslektycznego jest stworzenie atmosfery akceptacji i życzliwości, ponieważ taki uczeń jest często narażony na brak zrozumienia i wsparcia w środowisku szkolnym. Współpraca rodziców, szkoły, poradni umożliwia prawidłowy rozwój ucznia i niweluje jego dysfunkcje, braki.

Poniżej znajdują się wskazówki dla rodziców, którzy mają dzieci dyslektyczne.

1. Zwrócenie uwagi na niepokojące symptomy w wieku wczesnoszkolnym, które mogą świadczyć o ryzyku wystąpienia dysleksji.

2. Kontakt z Poradnią Pedagogiczno–Psychologiczną w celu zdiagnozowania ewentualnej dysleksji rozwojowej.

3. Wczesne podjęcie terapii w poradni służące zniwelowaniu dysfunkcji i braków w procesie przyswajania wiedzy w szkole.

4. Rzetelne, systematyczne, codzienne ćwiczenia wg zaleceń poradni (terapia domowa 15-30 minut każdego dnia), ponieważ systematyczna praca rodziców z dzieckiem dyslektycznym w domu skutkuje sukcesami dziecka w szkole i jego wyższą samooceną.

5. Prowadzenie zajęć ruchowych na pozór nie mających nic wspólnego z czynnością czytania czy pisania, lecz w istocie bardzo ważnych, gdyż poprawiają koordynację wzrokowo–ruchową i usprawniają połączenia mózgowe, które u dyslektyków pracują inaczej.

6. Umiejętne mobilizowanie dziecka do pracy, rozumienie i docenianie jego wysiłku, pocieszanie i wsparcie w razie niepowodzeń (sukces niejednokrotnie przychodzi po wielu porażkach).

7. Sięgnięcie po odpowiednia literaturę fachową oraz konsultacje z nauczycielem
i pedagogiem szkolnym.

8. Sprawdzanie napisanej pracy domowej, ale w żadnym wypadku niewyręczanie dziecka w odrabianiu lekcji.

9. Uświadomienie sobie, że uczeń z dysleksją nie jest dzieckiem chorym umysłowo i nie jest to powód do wstydu, jednakże zaniedbania lub zaniechanie terapii prowadzą do pogłębienia się dysfunkcji dziecka, coś skutkuje niepowodzeniami w szkole i w życiu dorosłym.

   Rodzice muszą pomóc dziecku dyslektycznemu, aby czuło się bardziej pewne siebie, ponieważ w wyniku niepowodzeń w szkole może mieć poczucie mniejszej wartości. Należy uświadomić mu, że dysleksja nie oznacza klęski życiowej, a postępy będą możliwe tylko wtedy, gdy włoży dużo wysiłku w ćwiczenia, które muszą być długotrwałe i systematyczne. Nie jest żadnym wstydem być dyslektykiem, ujmą byłoby zaniechanie  pracy nad tym problemem. Dziecko dyslektyczne, któremu nie udzielimy pomocy przestanie wierzyć w siebie, może wynieść uraz do szkoły i książek. Niestety potem może mieć problemy
w dorosłym życiu.

 

Opracowano na podst. "Dyslektyk w domu-porady dla rodziców"-M.Szczerepa

 

******************************************************************************************************************

Autyści są wśród nas

            W kwietniu obchodzimy światowy miesiąc upowszechniania wiedzy na temat autyzmu. Wystarczy się dobrze rozejrzeć, by zobaczyć w swoim otoczeniu dzieci i młodzież z różnymi postaciami autyzmu – jest ich coraz więcej. Choć statystyki są różne, wszystkie pokazują wzrost – już przynajmniej u 1 na 120 dzieci diagnozuje się zaburzenia ze spektrum autyzmu. Moglibyśmy mówić wręcz o epidemii, gdyby autyzm był chorobą. Tymczasem jest on całościowym (dotyczącym wszystkich sfer) zaburzeniem w rozwoju, którego symptomy pojawiają się w ciągu pierwszych trzech lat życia. Czym jest zatem autyzm? Najprościej można by powiedzieć, że innym niż u osób neurotypowych odbieraniem bodźców i reagowaniem na nie. Ludzie ze spektrum autyzmu stanowią 1% społeczeństwa.

            Słowo autyzm wywodzi się z języka greckiego: autos – tzn. „sam” i „jest całościowym zaburzeniem rozwoju, które przejawia się w specyficznym funkcjonowaniu dziecka.” Osoba dotknięta autyzmem charakteryzuje się opóźnionym rozwojem zdolności:

  • komunikacyjnych
  • społecznych
  • poznawczych

Obok tych zaburzeń może występować nieprawidłowy rozwój intelektualny, zaburzenia percepcji, zaburzenia koncentracji uwagi i inne. Próbując jak najbardziej uogólnić objawy autyzmu, można stwierdzić, że zaburzenia autystyczne cechują symptomy występujące w trzech obszarach funkcjonowania, tzw. triada zaburzeń autystycznych:

  • nieprawidłowości w przebiegu interakcji społecznych
  • zaburzona zdolność do komunikowania się
  • ograniczony, sztywny repertuar aktywności, zachowań i zainteresowań.

Autyzm nie jest stanem statycznym, ponieważ obserwowane objawy ewoluują wraz z wiekiem. Dzieci dotknięte autyzmem fizycznie nie odróżniają się od swoich rówieśników. Autyzm występuje częściej u chłopców niż dziewczynek. Pojawia się w 4 przypadkach na 10 tyś. urodzeń.

 

Zróżnicowane zachowanie uczniów autystycznych

  W ostatnich latach obserwuje się stały wzrost liczby dzieci dotkniętych autyzmem. Coraz częściej uczniowie z autyzmem uczą się nie tylko w klasach integracyjnych, ale też w szkołach ogólnodostępnych. Wśród uczniów z autyzmem mogą znajdować się z jednej strony dzieci z nasilonymi zaburzeniami w zachowaniu i znacznym, czy umiarkowanym upośledzeniem umysłowym, z drugiej zaś dzieci z niewielkim poziomem nieprawidłowości w funkcjonowaniu, w normie intelektualnej lub z inteligencją ponadprzeciętną, tzw. wysoko funkcjonujące. Szkoła masowa jest z reguły lepsza dla tych wysoko funkcjonujących, które wymagają stosunkowo niewielkiego wsparcia w relacjach z innymi i w edukacji. Jednak zdarzają się sytuacje, gdy w małych miejscowościach do szkoły masowej chodzą dzieci głęboko zaburzone i dzięki odpowiedniemu dostosowaniu metod i treści nauczania zupełnie dobrze sobie radzą. To, czy dziecko autystyczne poradzi sobie w szkole, dobrze się w niej zaadoptuje, zależy przede wszystkim od zaangażowania szkoły i nauczycieli oraz dobrej współpracy z rodzicami.

Badania wykazują, że uczniowie autystyczni mogą przejawiać różne wzorce zachowań w sytuacjach kontaktu z rówieśnikami. Lorna Wing i Judith Gould wyodrębniły trzy grupy dzieci autystycznych:

  • dzieci zamknięte w sobie :

 często nie okazują żadnych potrzeb o charakterze społecznym, sprawiają wrażenie nieobecnych, mają duże kłopoty w porozumiewaniu się, nie nawiązują kontaktu wzrokowego, nie poszukują wsparcia i pocieszenia, wydają się nie rozpoznawać „osób znaczących”, nie reagują na zniknięcie rodzica, czy opiekuna, ich aktywnoŚci jest bardzo ograniczona, zwykle sprowadza się do stereotypowej, schematycznej, prostej zabawy.

  • dzieci bierne, pasywne w kontaktach społecznych:

nie inicjują kontaktów społecznych, akceptują je, ale nie poszukują ich i nie nawiązują kontaktów z innymi spontanicznie, kontakt z rówieśnikami ma charakter rutynowy, wyuczony, zwykle posługują się mową, wykonują polecenia, odpowiadają na pytania, ich zabawa jest schematyczna, pozbawiona kreatywności i spontaniczności, zdarza się im uczestniczyć w różnych aktywnościach wspólnie z grupą, ale przyjmują postawę bierną.

  • dzieci, aktywnie i spontanicznie próbują nawiązać kontakt z rówieśnikami:

robią to w sposób dziwny, nieadekwatny do sytuacji, mają trudności w zrozumieniu perspektywy drugiej osoby, mogą zadawać ciągle te same pytania, mówić tylko na temat, który ich interesuje, nie potrafią podtrzymać kontaktu i rozmowy przy temacie zaproponowanym przez partnera interakcji.

Dzieci każdej z tych grup będą wymagały od nauczyciela trochę innego podejścia do sposobu uczenia ich i włączania w grupę rówieśniczą.

Trudności ucznia z autyzmem

Trudności ucznia z autyzmem mogą dotyczyć:

  • Kontaktów społecznych i przystosowania do zasad panujących w grupie – braku kontaktu wzrokowego, trudności z nawiązaniem i podtrzymywaniem relacji, izolacja.
  • Przewidywania i rozumienie swoich zachowań oraz ich konsekwencji, a także przewidywania i rozumienia zachowań innych osób oraz ich konsekwencji, mylne odczytywanie zachowań, gestów- dziecko może nie rozumieć oczekiwań otoczenia, gdyż nie rozumie instrukcji i zasad wyrażanych werbalnie, nie domyśla się intencji na podstawie gestów, niekiedy gwałtownie, agresywnie zareaguje na nagłą zmianę rutynowej sytuacji przekroczywszy granice „osobistej przestrzeni innych”.
  • Problemów z rozpoznawaniem, rozumieniem i właściwym wyrażaniem swoich emocji oraz radzeniem sobie z emocjami innych – dzieci z autyzmem mają problem z rozpoznawaniem wyrazu twarzy innych osób, mowy ciała, np.: reagują śmiechem na płacz innej osoby lub krzykiem, agresją próbują wyrazić sprzeciw lub prośbę.
  • Komunikacji językowej przejawiającej się m.in.:
  • niemożnością opanowania umiejętności czytania i pisania lub
  • Hyperleksją, czyli zdolnością czytania wykraczającą poza umiejętności właściwe dla wieku dziecka albo intensywną fascynacją literami lub cyframi przy jednoczesnym braku rozumienia czytanego tekstu, dosłownym rozumieniu języka, trudnościami w rozumieniu metafor, żartów, itp:
  • Echolalią, czyli powtarzaniem słów lub zwrotów właśnie usłyszanych lub zapamiętanych, powtarzanych z odroczeniem.
  • Hiperaktywnością, czyli nadmiernej ruchliwości, zdezorganizowanej, słabo kontrolowanej aktywności, problemów ze skupieniem uwagi, często skupienie na szczegółach i nie dostrzeganie całości, braku wytrwałości w realizacji zadań, wymagających zaangażowania poznawczego, tendencji do przechodzenia od jednej aktywności do drugiej bez ukończenia żadnej z nich.
  • Sensoryzmów (podwrażliwości), czyli obniżonego progu reakcji lub nadmiernej wrażliwości na bodźce (dotyk, dźwięk, światło, itp..)
  • Rytuałów, schematyzmów sztywności zachowań, braku elastyczności w reagowaniu na nowe sytuacje, ryutynę.
  • Lęku, niechęci do akceptowania zmian.
  • Planowania czynności – ustalenie kolejności działań, zrozumienie celu działania i dążenia do efektu końcowego.
  • Gwałtownych reakcji, wybuchowości, zachowań agresywnych, krzyku, autoagresji.
  • Szczególnych, wybiórczych zainteresowań  lub uzdolnień, natręctw.

Postrzeganie ucznia autystycznego przez rówieśników

  Przyjazne środowisko szkolne, codzienne relacje z rówieśnikami, ich otwartość i akceptacja – są to czynniki, które niewątpliwie ułatwiają dzieciom autystycznym wyuczenie umiejętności bycia w relacji z innymi. Specyfika zaburzeń autystycznych powoduje, że o dzieciach i młodzieży  autystycznych mówi się, że pozostają na marginesie. Można zobaczyć, jak spacerują po placu zabaw, bierne i pozornie niezainteresowane hałaśliwą zabawą innych dzieci dookoła. Wiele dzieci i nastolatków z autyzmem w szkole staje się ofiarą zaczepek, lekceważenia lub znęcania. Badania przeprowadzone przez zespół Paula Shattucka wykazały, że prawie połowa dzieci z autyzmem zmaga się z tym problemem.  Według Hansa Aspergera „dzieci autystyczne są często dręczone i odrzucane przez innych uczniów tylko dlatego, ze są inne i odstają od grupy.  Na placu zabaw czy w drodze do szkoły często można więc ujrzeć autystyczne dziecko w centrum grupki małych, szydzących urwisów. Samo dziecko może bić w ślepej furii lub bezradnie płakać. W obu przypadkach jest bezbronne.”

Asperger wiedział, że tym dzieciom w szkole nie będzie łatwo. Mruczenie, mówienie pod nosem, kiwanie, strzepywanie z dłoni niewidocznej wody, powtarzanie, ruchy mimowolne, specyficzny ton głosu, łapanie się za uszy, wpatrywanie w ścianę skutecznie odpycha rówieśników.

Często dzieci z autyzmem są oceniane jako słabsze i stają się kozłami ofiarnymi.

Badania prowadzone w warszawskich szkołach na temat integracji dzieci pełnosprawnych z niepełnosprawnymi wykazują, że ważnym czynnikiem na nawiązanie wspólnych kontaktów tych dzieci jest rodzaj niepełnosprawności. Wyniki wykazują, że najmniejsza liczba dzieci nawiązuje kontakt z dziećmi niedowidzącymi, później autystycznymi, z upośledzeniem umysłowym, natomiast najlepszy kontakt nawiązują z dziećmi z uszkodzonym narządem ruchu oraz niedosłyszącymi. Większą szansę na dobrą adaptację w gronie rówieśników i szybszą akceptację mają dzieci z miłą osobowością, posiadające umiejętność współżycia w grupie i łatwo nawiązujące kontakty. Złośliwość, roszczeniowość, nieżyczliwość, negatywne nastawienie do świata i innych źle wpływa na adaptację. Dzieci z takimi cechami są unikane lub odrzucane.

Badania prowadzone przez Joannę Skorupę na temat pozycji socjometrycznej ucznia autystycznego w klasie wykazują, że uczniowie autystyczni wykazują z reguły niskie pozycje pod względem atrakcyjności społecznej wśród członków klasy zajmując statusy izolacji i odrzucenia. Uczniowie autystyczni na ogół pogodni i od czasu do czasu dobrowolnie włączający się do wspólnych zajęć z kolegami są lepiej odbierani niż ci, którzy są smutni i nigdy sami nie nawiązują kontaktu z otoczeniem.

 

Włączanie dziecka autystycznego w grupę rówieśniczą

  Śledząc literaturę przedmiotu widzimy, że zasadniczym problemem dzieci autystycznych jest funkcjonowanie w relacjach z ludźmi. Trudności w tej sferze widzimy zarówno w kontaktach z dorosłymi jak i rówieśnikami. Dziecko prawidłowo rozwijające się nabywa te umiejętności spontanicznie lub z niewielkim wsparciem dorosłych. Dla rodziców i nauczycieli jest czymś naturalnym i często niezauważalnym, że dziecko w miarę wzrastania wyposaża się w społeczne umiejętności. U dziecka autystycznego uczenia się tych kompetencji jest procesem trudnym, wymagającym długotrwałej i przemyślanej terapii. Następstwem braku umiejętności społecznych są trudności dziecka w funkcjonowaniu wśród ludzi, ale poza relacjami z dorosłymi i dziećmi, poważne trudności w nabywaniu samodzielności, kłopoty w uczeniu się, w sferze wiedzy i umiejętności. Dziecko autystyczne, podobnie jak każde dziecko,  do prawidłowego rozwoju potrzebuje grupy rówieśniczej. Jednak umieszczenie dziecka autystycznego w grupie rówieśniczej i w nieprzygotowanym otoczeniu zwykle nie sprzyja rozwojowi. Może spowodować nasilenie niepożądanych zachowań. Jedne z nich, takie jak agresja, są bardziej dokuczliwe dla otoczenia, inne, takie jak wycofanie się, stymulacje – mniej. Jednak wszystkie powodują izolację. Dlatego włączanie dziecka autystycznego powinno być przemyślanym procesem, powinno uwzględniać aktualne kompetencje dziecka, powinno sprzyjać uczeniu się i budowaniu relacji społecznych. Aby taki proces mógł zaistnieć potrzebne jest przygotowanie otoczenia dziecka w sensie fizycznym i społecznym.  Aby „wskoczyło” na wyższy poziom funkcjonowania i dalej pomyślnie się rozwijało musi czuć się akceptowane przez innych i musi to dostrzec. Trafienie dziecka do środowiska nieprzyjaznego, nieprzygotowanego, nieświadomego specyficznych potrzeb kolegi autystycznego jest czynnikiem załamującym proces terapii dziecka.

Aby proces włączania dziecka autystycznego w grupę rówieśniczą mógł przebiegać prawidłowo ważne jest wsparcie grupy wobec dziecka autystycznego i rola nauczyciela w tym wsparciu.

Niewątpliwie najważniejszą osobą jest tu nauczyciel – jego wiedza i umiejętności, gwarantujące pozytywną, wspierającą i sprzyjającą uczeniu się postawę wobec dziecka autystycznego.    

Jego relacje z dzieckiem autystycznym są wzorem do naśladowania dla innych dzieci i dorosłych. Ważne jest, również kształtowane przez niego otoczenie fizyczne, postawy dzieci, rodziców, wybierane sposoby i metody pracy z uczniami.

Nauczyciel pracujący z dzieckiem autystycznym powinien posiadać następujące cechy: wyrozumiałość, otwartość umysłu, pozytywne usposobienie, poczucie humoru i skłonność do próbowania nowych rozwiązań. Nauczyciele, którzy doceniają różnorodność, akceptują uczniów takimi, jakimi są i doceniają niezwykłość dzieci z autyzmem, okazują się szczególnie wartościowi.

Klasy, w których uczniowie z autyzmem czują się najlepiej powinny charakteryzować się:

  • Konsekwencją zasad i planów działania,
  • Stałym miejscem przechowywania materiałów szkolnych i oddawania prac domowych,
  • Planem lekcji wiszącym w klasie,
  • Stosowaniem zrozumiałego, prostego, jednoznacznego języka,
  • Odpowiednim dla ucznia miejscu w ławce blisko biurka nauczyciela i daleko od rozpraszających bodźców, takich jak okna lub korytarze,
  •  specjalnym stanowiskiem pracy na wypadek zakłóceń, takich jak hałas i inne bodźce przeszkadzające w koncentracji,
  • Przeznaczeniem wystarczająco dużo czasu na wydawanie i powtarzanie poleceń oraz indywidualną pomoc uczniom,
  • Przekazywaniem uczniowi na bieżąco uwag na temat jego postępów, w tym wzmocnieniem dotyczącym zarówno wkładanego wysiłku, jak i efektywności pracy.
  • Częstym monitorowaniem tempa i efektów pracy ucznia, kierowaniem pytań do uczniów w celu sprawdzenia, czy rozumieją temat i uważają,

Znikoma wiedza otoczenia na temat autyzmu powoduje liczne problemy z akceptacją i funkcjonowaniem dzieci autystycznych w społeczeństwie.

Aby integracja w klasie przebiegała prawidłowo nauczyciele powinni znaleźć odpowiedni sposób, aby wyjaśnić swojej klasie specyficzne trudności osób dotkniętych autyzmem. Dobrym narzędziem służącym temu jest „Lekcja akceptacji” zaproponowana prze Fundację „Na niebiesko”. Polega na uświadomieniu uczniom, w jaki sposób ich autystyczni koledzy odbierają świat, jak należy się zachować wobec autystycznego kolegi, jak się nie zachowywać, jak mu pomóc.  Poprzez założenie specjalnych rękawic i okularów uczniowie mogą doświadczyć trudności spowodowanych zaburzeniami sensorycznymi. Być może jest to dobry sposób, aby zdrowi uczniowie zrozumieli, z czym na co dzień „walczy” ich dziwny kolega lub koleżanka z klasy.

Nauczyciel powinien zadbać o to, aby uczeń autystyczny był systematycznie włączany w życie społeczne klasy i szkoły, m.in. poprzez udział w imprezach szkolnych , akademiach, konkursach, wycieczkach,  itp..

Nauczyciel może wprowadzić tzw. :

  • Mediacje rówieśnicze – w ranach tej metody „typowe” dzieci będące rówieśnikami dzieci z autyzmem wchodzą z nimi w interakcje w naturalnym otoczeniu, są uczeni, jak nawiązywać kontakt, podpowiadać reakcje społeczne, dawać konstruktywne uwagi i wzmacniać właściwe zachowania kolegów z autyzmem.
  • Krąg przyjaciół – polega ona na skonstruowaniu społecznej mapy składającej się z okręgów o wspólnym środku, w którym znajduje się dziecko, okrąg najbliżej środka zawiera członków rodziny, a zewnętrzny – kolegów i koleżanki. Dzieci, które chcą być w kręgu kolegi z autyzmem otrzymują specjalne zadania: angażują go w zabawę, w rozmowę itp..

Ponadto szkoły powinny w większym stopniu integrować rodziców dzieci autystycznych z rodzicami uczniów zdrowych.

Co jest ważne w stosunku do kolegi z autyzmem? Jak postępować, jak się zachować?

  • Szacunek – traktuj swojego kolegę tak, jakbyś chciał, aby traktowano kogoś Ci bliskiego lub tak, jak chciałbyś w takiej sytuacji być sam traktowany.
  • Powaga -  zachowaj powagę, unikaj dowcipów, traktuj swojego kolegę serio, nie wygłupiaj się przy nim.
  • Życzliwość – Jeśli masz okazję – pomóż, nawet prosty uczynek może być ważny dla Twojego kolego z autyzmem.
  • Opiekuńczość – nie pozwalaj innym kolegom na wygłupy i żarty z Twojego niepełnosprawnego kolegi. , bądź szlachetny, weź go w swoją obronę.

Stanowczość – jeśli kolega z autyzmem dokucza Ci, masz wszelkie prawo, żeby się bronić, odmówić, sprzeciwić się.

Bibliografia

  1. J.Błeszyński, „Terapie wspomagające rozwój osób z autyzmem”, wyd Impuls, Kraków 2013.
  2. L.Bobkowicz-Lewartowska, „Autyzm dziecięcy. Zagadnienia diagnozy i terapii”, Oficyna Wydawnicz „Impuls”, Kraków 2000
  3. G.Jagielska, „Dziecko z autyzmem i Zespołem Aspergera w szkole i przedszkolu. Informacje dla pedagogów i opiekunów”, ORE, Warszawa 2015.
  4. H.Jaklewicz (red.), „Edukacja osób autystycznych w praktyce i badaniach naukowych”. Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym, Gdańsk 1998.
  5. J. Kossewska, „Kompleksowe wspomaganie rozwoju uczniów z autyzmem i zaburzeniami pokrewnymi, Oficyna Wydaniczxa Impuls, Kraków 2009
  6. S.Ozonoff, G. Dawson, J.C.McPartland, „Wysokofunkcjonujące dzieci ze spektrum autyzmu”, Wyd. Uniwersytetu Jagielońskiego, Kraków 2015.
  7. E.Pisula, „Małe dziecko z autyzmem”, GWP, Gdansk 2005.
  8. E.Schopler, „Ćwiczenia edukacyjne dla dzieci autystycznych”, SPOA, Gdansk 1997.
  9. E.Schopler, Techniki i narzędzia dla rodziców i profesjonalistów”, SPOA, Gdansk 1997
  10. B.Winczura, „Dziecko z autyzmem. Terapia deficytów poznawczych a teoria umysłu>”, Oficyna Wydawnicza „Impuls” 2008
  11. M.Winter, „Zespół Aspergera, co nauczyciel powinien wiedzieć”, wyd, Fraszka Edukacyjna, Warszawa 2006.
  12. T.Varughese, „Wskazówki społeczne dla dzieci ze spektrum zaburzeń autystycznych i zaburzeń pokrewnych”, wyd. Fraszka Edukacyjna, Warszawa 2012.
  13. www.ore.edu.pl
  14. www.synapsis.org.pl
  15. www.men.gov.pl

 

******************************************************************************************************************

Zabawy wielkanocne dla dzieci i rodziców

 

  Dzieci uczą się przez zabawę, dlatego właśnie zabawy wielkanocne dla dzieci są najlepszą formą przemycenia maluchom wielkanocnych tradycji i sensu tych świąt. Bawcie się więc dobrze ze swoimi maluchami wykorzystując propozycje zabaw dla dzieci.

Zabawy wielkanocne dla dzieci przybliżą temat świąt Wielkiej Nocy. Dzięki nim w czasie zabawy będziesz mogła opowiedzieć dziecku czemu to właśnie jajko jest najważniejszym symbolem świąt, co to są pisanki, co się robi ze święconką. Zabawy wielkanocne przygotują dziecko do głębszego i bardziej zaangażowanego przeżywania tych świąt, a samodzielne wykonanie ozdób czy przygotowanie świątecznego koszyczka będzie dla niego ogromną satysfakcją
 i radością.

1.Wielkanocne ozdoby

  Przygotowania do świąt rozpocznijcie już tydzień wcześniej od zasiania rzeżuchy. Będzie ona wtedy miała czas, żeby ładnie zakiełkować i urosnąć na odpowiednią wysokość. Możecie ją zasiać w ozdobnych doniczkach lub skorupkach od jajek. Będzie piękną ozdobą stołu podczas wielkanocnego śniadania. W Wielki Piątek wieczorem przygotujcie z dzieckiem pisanki, będzie to dla niego świetna zabawa, a przy okazji ćwiczenie kreatywności i zdolności artystycznych.Własnoręcznie ozdobione pisanki włóżcie do koszyczka przyozdobionego białą serwetką i ozdóbcie gałązkami bukszpanu lub borówki.

 

2 Zajączek

  Tę grę najlepiej organizować w plenerze np. w ogrodzie czy parku. Będzie to świetna okazja nie tylko do dobrej zabawy, ale też odkrywania uroków wiosennej, budzącej się do życia przyrody. Jest ona znana w wielu krajach.Polega na poszukiwaniu ukrytych jajek, najlepiej czekoladowych (mogą być też inne słodkości). Każde dziecko otrzymuje koszyczek, w który zbiera odnalezione skarby. Uczestnik  który zbierze ich najwięcej może otrzymać dodatkowy prezent. Nagrodą dla reszty uczestników są zdobyte przez nich jajka.

3 Turlanie jajek

  Turlacie jajka ugotowane na miękko po podłodze. Wygrywa ten, kogo jajko dotrze w całości jako pierwsze do celu.

4 Które mocniejsze?

  Dwie osoby biorą po jednym ugotowanym jajku i zderzają czubkami jajek o siebie. Wygrywa ten, którego jajko się nie zbije.

5  Rzucanie pisankami

  Stajecie naprzeciwko siebie w parach i rzucacie do siebie pisankę. Jeśli rzut się uda i jajko nie upadnie na podłogę to oddalacie się od siebie o krok i znów rzucacie. Gra toczy się do momentu, gdy jajko się rozbije.

6 Jajko do koła

  Przygotuj małe podarunki (czekoladowe jajka lub zajączki, lizaki, batoniki, cukierki). Na środku pokoju wyznacz koło za pomocą np. taśmy czy wstążki, na podwórku możesz narysować patykiem okrąg na ziemi lub kredą na chodniku. Podarunki rozłóż w środku okręgu. Każde z dzieci otrzymuje jajko, które musi wtoczyć do okręgu. Gdy to zrobi bierze drobiazg, obok którego zatrzymało się jego jajko.

7 Tor przeszkód

  Na podłodze układacie jajka w odpowiedniej od siebie odległości, aby można było między nimi swobodnie przechodzić. Wyznaczona osoba ma za zadanie zapamiętać gdzie leżą jajka, a potem przejść pomiędzy nimi z zawiązanymi oczami tak, aby żadnego nie rozdeptać. W czasie zawiązywania oczu wyprowadzacie ją jednak i w międzyczasie zabieracie wszystkie jajka, żeby nie mieć jajecznicy na dywanie. Uczestnik nic o tym nie wie i próbuje przejść przez pokój omijając zapamiętane przeszkody. Czysty dywan i świetna zabawa gwarantowane.

Zamiast prawdziwych jajek możecie też użyć plastikowych lub wyciętych z papieru i własnoręcznie ozdobionych. Wtedy nie trzeba będzie ich zabierać z dywanu i nie grozi ich rozgniecenie.

8 Jajko na łyżce

 
 Uczestnicy mają za zadanie przenieść nieugotowane jajko na łyżce stołowej. Muszą pokonać wyznaczoną trasę jak najszybciej. Wygrywa ta osoba, która j

Dyrektor zaprasza

mgr inż. Janina Wyszkowska

 

Publiczna Szkoła Podstawowa
im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego
ul.Szkolna 4 
26 - 420 Nowe Miasto nad Pilicą
tel./fax: 48 67 41 221
tel: 48 67 40 002 
e-mail:

specjw@box43.pl

 

Zobacz również

wersja językowa

Kalendarz

luty 2021
Pn
Wt
Śr
Cz
Pt
So
Ni
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28

Zegar

  • :
  • :
Akceptuję

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.